Brood & Rozen gaat vreemd

Voor de virtuele expo Brood & Rozen gaat vreemd nodigden we bevriende erfgoedinstellingen uit om bijzondere stukken uit hun eigen collectie te delen die volgens hen resoneren met de betekenis van de legendarische slogan achter de naam van het tijdschrift: ‘We want bread and we want roses too’.

Sinds het begin van de twintigste eeuw staat die krachtige leuze wereldwijd symbool voor sociale rechtvaardigheid. Brood verwijst naar het recht op eerlijke lonen en bestaanszekerheid. Rozen staan voor alles wat het leven meer maakt dan enkel overleven: cultuur, natuur, onderwijs, schoonheid, vrijheid en gelijkwaardigheid. Samen drukken ze een verlangen uit naar een waardig en rechtvaardig bestaan. Een streven dat vandaag nog even relevant is als toen.

Brood & Rozen gaat vreemd brengt dankzij de enthousiaste medewerking van tal van erfgoedinstellingen een veelstemmige selectie van objecten, beelden, documenten en verhalen samen.

Voor het project ‘Stiel – Wij zijn de makers’ ging Linx+ in 2023 op pad en ontmoette vrijetijdsmakers die met hun handen en hun hoofd vormgeven aan hun wereld. Geen grote namen. Gewone mensen met een sterke drijfveer om te creëren. Linx+ wilde weten wat dat maken met hen doet. Maakt het hen trotser, sterker, gelukkiger? Hun verhalen tonen dat maken meer is dan een tijdverdrijf. Het is een manier om plaats te nemen in de samenleving.

Voor Brood & Rozen gaat vreemd selecteerde Linx+ werk van studente Bien, die met yarnbombing aan verbindend activisme doet. 

Bien Stalmans - Yarnbombing - Linx+

Bien, yarnbombing en het recht om ruimte in te nemen

Bien, ten tijde van het Stiel-project een 20-jarige studente, raakt met haar werk heel direct aan de betekenis van Brood & Rozen. Met wol en een haaknaald brengt ze tekens van sociale strijd in de publieke ruimte. Ze maakt rechtvaardigheid en solidariteit zichtbaar in het straatbeeld. Tegelijk toont ze hoe maken ook gaat over schoonheid, creatie, ontmoeting en verbeelding.

Toen in 2020 de Black Lives Matter-protesten oplaaiden, bleef Bien niet toekijken.

"Ik probeer kunst en activisme met elkaar te verbinden."

Ze haakte de naam van de beweging en bevestigde die aan een paal in de stad. Geen pamflet. Geen spandoek. Wel een zacht, handgemaakt teken dat opvalt, net omdat het niet schreeuwt.

Wat ze doet, heet yarnbombing: als maker ingrijpen in straten en pleinen met textiel. Bien haakt symbolen uit de sociale strijd en laat die achter op plekken waar mensen passeren, wachten of samenkomen. Zo haakte ze de rode antifascistische driehoek nabij een plek waar extreemrechts kwam spreken.

"Vooral binnen de klimaatbeweging en de sociale strijd probeer ik de wereld een beetje beter te maken. Dat doe ik met haken, op mijn eigen specifieke manier."

Voor Bien is maken geen individuele bezigheid. Samen ontwerpen, naast elkaar werken, praten terwijl de handen bezig zijn: het hoort erbij. Tijdens het haken vindt ze rust. In groep ontstaat verbinding. Tijdens de studentenbezetting van End Fossil in Gent ervaarde ze hoe actie en creatie samenvallen.

"Die ruimte die we eerst innamen en daarna vormden, werkte als een voorbeeld van de samenleving die we willen zien, een met meer kunst in de openbare ruimte."

Bien maakt niet om perfectie na te streven. Ze maakt om te proberen, te delen en te verbinden. Als een trui mislukt en ze alles weer moet uittrekken, kan ze daar om lachen. Het proces telt.

"Ik kan me geen wereld voorstellen waarin mensen niet maken. Wat blijft er van ons over als we niet maken? Het is de bron van cultuur."

Lees meer over het project Stiel

Bekijk de werken van dichterbij

---

Linx+ bouwt met een sociaal-cultureel aanbod aan een warm netwerk dat de samenleving versterkt en mensen inspireert om hun plek te vinden in de sociale strijd. 

Naar de website van Linx+